Wat betekent onder druk behandeld hout?

Wat betekent het als hout onder druk wordt behandeld?

Onder druk behandeld hout is hout waarin conserveermiddelen onder hoge druk in de vezels zijn geperst, waardoor de manier waarop het materiaal zich gedraagt verandert zodra het wordt blootgesteld aan grond, regen en insecten. De groene of bruinachtige tint die te zien is op houtrekken op bouwwerven is afkomstig van dit proces en niet van de boomsoort zelf. Een stuk onbehandeld dennenhout dat in natte grond ligt, kan binnen een seizoen of twee zacht, sponsachtig verval gaan vertonen, terwijl dezelfde plank die is behandeld met een op koper gebaseerd conserveermiddel en geschikt is voor contact met de grond, structureel gezond kan blijven gedurende twee of drie decennia, soms langer, afhankelijk van het plaatselijke klimaat, de drainage en hoe goed de structuur wordt onderhouden.

Bouwers en aannemers die met buitenconstructies werken, vertrouwen voortdurend op dit onderscheid. Een hekpaal begraven in kleigrond in een vochtige regio wordt geconfronteerd met heel andere spanningen dan een terrasplank die boven de grond onder een overdekte veranda zit, en het behandelingsniveau dat op het hout wordt toegepast, moet bij die blootstelling passen. Dit is de reden waarom houtwerven verschillende soorten behandeld hout op voorraad hebben in plaats van één versie voor algemeen gebruik, en waarom bouwvoorschriften in veel rechtsgebieden specificeren welke kwaliteit acceptabel is voor welk deel van een constructie.

Ook de gebruikte soort speelt een rol. Zuidelijke gele den heeft de voorkeur voor behandeling omdat de celstructuur poreus genoeg is om conserveringsoplossingen gemakkelijk te accepteren, terwijl dichtere houtsoorten zoals Douglas-spar incisie nodig hebben, een proces waarbij kleine sneden over het oppervlak worden gemaakt, voordat de chemische stof diep genoeg kan doordringen om effectief te zijn.

Hoe het behandelingsproces werkt

De bescherming komt voort uit de natuurkunde, niet uit een oppervlaktecoating. Een blikje buitenverf of een dekafdichtmiddel beschermt alleen de buitenste laag van een plank, dus zodra die laag barst of wegslijt, vinden vocht en schimmels hun weg naar binnen. Drukbehandeling duwt in plaats daarvan het conserveermiddel in de celstructuur van het hout, zodat de bescherming door de plank loopt in plaats van er bovenop te zitten.

In de oven gedroogd hout wordt in een afgesloten stalen cilinder geladen en een vacuüm zuigt lucht uit de houtcellen om ruimte te maken voor de conserveermiddeloplossing. Zodra de kamer overstroomt met een vloeistof zoals alkalisch koperquaternair of koperazool, stijgt de druk in de cilinder tot ergens tussen de 100 en 160 pond per vierkante inch, waardoor de chemische stof diep in de korrel wordt gedreven. Na een inweekperiode die meerdere uren kan duren, loopt de overtollige vloeistof weg en worden de planken gedroogd voordat ze naar de distributie gaan. Koper is het actieve ingrediënt in het grootste deel van de behandelingen voor huishoudelijk gebruik die tegenwoordig worden verkocht, omdat het giftig is voor de schimmels en houtborende insecten die verantwoordelijk zijn voor bederf, maar veel minder gevaarlijk voor mensen en huisdieren dan de op arsenicum gebaseerde formules die begin jaren 2000 uit het algemene gebruik werden gehaald.

Het retentieniveau, dat wil zeggen de hoeveelheid chemische conserveermiddelen die na behandeling per kubieke voet hout wordt vastgehouden, bepaalt hoe de plaat in de loop van de tijd presteert. Een plank die bedoeld is voor contact met de grond heeft een hoger retentieniveau dan een plank die bedoeld is voor bovengrondse balustrades, wat een deel van de reden is waarom de twee niet uitwisselbaar zijn, ook al zien ze er misschien hetzelfde uit op een houtrek.

Snel feit

Koperazool en alkalisch koperquaternair zijn de twee dominante conserveringssystemen in woonhout geweest sinds gechromateerd koperarsenaat rond 2003 uit het algemene consumentengebruik werd gehaald, en beide bevatten tientallen jaren aan veldgegevens die hun gebruik in grondcontactomgevingen ondersteunen.

Behandelingsbeoordelingen en gebruikscategorieën lezen

Onder druk behandeld hout is doorgaans voorzien van een stempel die het retentieniveau en de beoogde gebruikscategorie aangeeft, en personeel van de houtzagerij en bouwinspecteurs verwijzen beide naar deze stempel wanneer ze controleren of een plank geschikt is voor de beoogde locatie. Het door elkaar halen van deze categorieën is een veelvoorkomende bron van voortijdig falen. Een plank die is gestempeld voor blootstelling aan de bovengrond en uiteindelijk als schuttingpaal wordt begraven, kan de structurele integriteit verliezen in minder dan de helft van de tijd die deze bij de juiste toepassing zou hebben geduurd.

Inspecteurs controleren soms het eindlabel dat aan een bundel hout is geniet in plaats van te zoeken naar een stempel op elk bord, omdat het label de certificering van het behandelende bedrijf, de gebruikte chemische stof en het retentieniveau samen op één plek vermeldt. Het bewaren van een label van een aankoop kan later van belang zijn als er een garantieclaim of een inspectievraag naar voren komt.

Waar dit hout op een bouwplaats verschijnt

Omdat het bestand is tegen vocht en ongedierte, is drukbehandeld hout het standaardmateriaal geworden voor inlijstings- en ondersteuningswerk dat buiten leeft of rechtstreeks in contact komt met de grond. De onderconstructies van het dek, inclusief de balken en balken die verborgen zijn onder de zichtbare planken, zijn doorgaans opgebouwd uit behandeld materiaal, net als hekpalen, rails en het hout dat wordt gebruikt in keermuren en verhoogde tuinbedden. Speeltuinconstructies en frames voor tuinmeubilair zijn er ook van afhankelijk, samen met dorpelplaten en framedelen die dicht bij een fundering zijn geplaatst waar bodemvocht een probleem is.

Tuinders aarzelen soms om behandeld hout te gebruiken in de buurt van eetbare planten, maar landbouwvoorlichtingsbureaus hebben deze vraag herhaaldelijk bestudeerd, en op koper gebaseerde behandelingen die tegenwoordig in woonhout worden gebruikt, binden zich stevig aan de houtvezels. De hoeveelheid die naar de omliggende grond migreert is zo klein dat deze ruim onder het niveau valt dat als zorgwekkend voor voedselgewassen wordt beschouwd. Daarom blijft behandeld hout gebruikelijk in de constructie van verhoogde bedden. Sommige telers geven er nog steeds de voorkeur aan om de binnenkant van een bed te bekleden met plastic zeilen als extra buffer, hoewel dit meer een kwestie van persoonlijk comfort is dan een gedocumenteerde veiligheidsvereiste.

Behandeling en langdurige zorg

De behandeling beschermt tegen bederf en insecten, maar maakt het hout niet immuun voor weersinvloeden en elimineert de noodzaak voor basisonderhoud. Iedereen die behandelde planken snijdt of schuurt, moet handschoenen en een stofmasker dragen, omdat het zaagsel resten van conserveringsmiddelen bevat, en restjes mogen niet op een brandstapel terechtkomen omdat de verbranding deze chemicaliën in de rook en as concentreert. Bevestigingsmiddelen zijn ook van belang: standaard stalen schroeven corroderen sneller wanneer ze in met koper behandeld hout worden gedreven, dus thermisch verzinkte of roestvrijstalen hardware is de standaardaanbeveling onder aannemers die werken met ACQ- of koperazoolproducten.

Vers behandelde platen zijn vaak nog vochtig van het productieproces en hebben een paar weken droogtijd nodig voordat ze kunnen worden beitsen of verven, omdat te vroeg aangebrachte kit niet goed hecht. Een eenvoudige manier om de gereedheid te controleren is door water op het oppervlak te sprenkelen; als het gaat rijzen, is het hout nog steeds te nat om een ​​afwerking te accepteren, en als het binnen een minuut of twee intrekt, is de plank klaar.

Een waterafstotende afwerking die opnieuw wordt aangebracht na een cyclus van één tot twee jaar, helpt het barsten en kromtrekken te beperken als gevolg van herhaalde bevochtigings- en droogcycli, waardoor de levensduur van een terras, hekwerk of tuinconstructie veel langer wordt verlengd dan wat de ruwe behandeling alleen zou opleveren. Huiseigenaren in regio's met zware vries-dooicycli merken vaak dat het jaarlijks afdichten zichzelf vele malen terugbetaalt doordat het voorkomen van controle van het oppervlak waardoor uiteindelijk vocht de onbehandelde snijpunten kan bereiken.